Rolf Pijnenburg

 
Gezin/Familie
 

Ik ben getrouwd sinds 21 juni 2002 met Nelly en wij hebben twee kinderen. Britt wordt 7 jaar in maart en Jori is net 5 jaar geworden. We wonen sinds januari 2010 in Moergestel en dat bevalt ons bijzonder goed. Wij hebben hier ons stekkie wel gevonden en bijkomend voordeel is de basis school tegenover ons huis en dus is het voor de kinderen slechts een kwestie van oversteken, erg handig.

 

Mijn vader Jan, is er helaas niet meer. Hij is 15 jaren geleden overleden aan kanker. Hij had een management functie bij KWS (de wegenbouw tak van Volker Wessels Stevin) en had het op het moment van zijn overlijden allemaal aardig voor elkaar. Extra zuur dus dat hij vooral op dat moment, na al dat harde werken, niet eens mocht genieten van wat hij samen met mijn moeder neer had gezet.

 

Mijn moeder heeft gelukkig wel weer een nieuwe liefde gevonden en is met Marinus getrouwd. Zij hebben het goed samen maar beiden zijn ook deze vervelende ziekte tegengekomen. Gelukkig allebei in minder ernstige vorm dan mijn vader en dank zij de ontwikkelingen goed behandelbaar, maar toch is het weer even schrikken. Mijn moeder is er gelukkig helemaal van af, mijn stiefvader is net klaar met de behandeling en moet binnenkort op controle.

 

Ik heb nog een 3 jaar oudere zus (Carin) die in Hoofddorp woont en een 7 jaar jongere broer (Jelle), en die woont in Oisterwijk. Mijn zus is getrouwd met Richard en heeft twee puberende kinderen (Mylou en Yessie) en mijn broer Jelle woont samen met onze Belgische Cindy. Allemaal gelukkig en gezond.
 
Werk
 

Ik ben ongeveer 17 jaren actief op de arbeidsmarkt. Klein begonnen bij een handelsmaatschappij maar al snel de overstap gemaakt naar een groter bedrijf, t.w. Ericsson Telecommunicatie. Daar heb ik meer dan 12,5 jaren gewerkt en daarmee mijn zilveren speldje verdiend. Ik ben daar actief geweest als inkoper, logistiek coördinator en vervolgens het project management in gegaan. Veel van Europa kunnen zien door mijn werk en meerdere malen op korte opdrachten van een paar maanden in het buitenland gezeten, zoals Rome, Stockholm, Madrid en Athene. Ook bij veel verschillende bedrijven gezeten vanuit Ericsson, zoals bij Vodafone, KPN, Telfort, Versatel en Telefonica.

 

Ongeveer anderhalf jaar geleden vond ik het belangrijk om iets nieuws te gaan ondernemen en besloot ik het vertrouwde Ericsson en de telecom achter mij te laten. Ik heb de overstap gemaakt naar Yacht omdat zij zich op veel verschillende branches richten en een heel mooi opleidingstraject konden bieden om de overstap soepel te laten verlopen. Helaas kwam toen de bekende teruggang in de economie en moest ik samen met Yacht hard aan de slag om een goede plek voor mij te vinden. Gelukkig is dat gelukt en kon ik bij Randstad (de moedermaatschappij van Yacht) aan de slag en sindsdien ben ik daar werkzaam als Senior Project Manager bij Randstad Management Services (een seperate BV onder de holding).

 

In deze functie ben ik ook voor het eerst in aanraking gekomen met Philips. Eerst in Drachten (Cinsumer Lifestyle) en later in Best (Health Care). Ik ben in mijn rol verantwoordelijk voor de uitrol van het zg. “Managed Service Provider” concept. In Drachten heb ik alleen de opstart gedaan en toen heb ik het project overgedragen aan mijn collega omdat ook Best moest gaan beginnen. Dat is voor mij lekker bij de deur, dus ik wilde graag hiermee aan de slag. Ik zit sinds eind vorig jaar op locatie in Best (gebouw QX) en zal daar blijven tot 1 maand na launch van de op te zetten dienstverlening.
 
Wie ben ik?
 

Als ik mijzelf moet omschrijven met een aantal woorden dan zou ik de volgende noemen: energiek, enthousiasme, prestatief, doorzettingsvermogen maar vooral ook humor en plezier. Door mijn hoge energie niveau ben ik altijd wel met iets bezig, stilzitten is niet mijn sterkste punt. Ik moet mijn energie ook echt kwijt kunnen anders voel ik mij niet prettig.

 

Mijn uitlaatkleppen om die energie kwijt te kunnen zijn: sporten, veel op pad met het gezin, reizen, klussen, rackets bespannen, mijn werk maar ook dingen zoals dagboek over de kinderen bijhouden en films kijken. Hier gaat motor rijden nog bijkomen, maar ik kan in februari pas op voor mijn examen, dus dat moet ik eerst nog halen.

 

Sporten die ik gedaan heb of nog doe zijn: voetbal, honkbal, handbal, zwemmen, steile wand klimmen, skaten, badminton, skiën en tennis. En ja, ik ben daar best gedreven in en redelijk prestatief. Verliezen vind ik wel eens lastig en ik zet me dan ook meestal wel stevig in om dat te voorkomen. Gelukkig ben ik wel ouder geworden en kan ik steeds beter mijn verlies accepteren.
 
Ambitie
 

Ik heb geleerd na het overlijden van mijn vader dat veel dingen die je eerst als heel belangrijk zag plotseling door 1 gebeurtenis compleet onbelangrijk kunnen worden en andere zaken ineens bovenaan je lijst komen te staan. Kortom, het omschrijven van mijn ambitie doe ik omdat ik het persoonlijk wel prettig vind, het geeft toch voor mij wel een stuk houvast en richting en net zoals in mijn vakgebied als project manager, vind ik dat wel prettig. Uiteraard besef ik mij wel dat een planning en een ambitie beide zeer makkelijk kunnen veranderen door gebeurtenissen in de praktijk, maar daar heb ik best vrede mee.

 

Op privé gebied is mijn ambitie om onze kinderen een mooie toekomst te geven en op de weg er naartoe vooral veel plezier te hebben, lekker van het leven te genieten en vooral veel ervaring en kennis op te doen met dingen die zij belangrijk en leuk vinden. Ik wil er zoveel mogelijk voor ze zijn en dat ze later terug kijken op een jeugd als een hele leuke periode. Als beloning zou ik het geweldig vinden als ze straks wat ouder zijn (en wij ook ;|( dat ze het zo leuk met ons vinden dat we nog regelmatig samen ergens lekker gaan eten of een terrasje gaan pakken en misschien zelfs wel gezellig samen op een mooie vakantie.

 

Op zakelijk gebied vind ik het lastiger om heel concreet mijn ambitie uit te spreken. Net als veel mensen vind ik het belangrijk mijzelf te ontwikkelen en vind ik het belangrijk om vooral nuttige dingen te doen, maar goed dat kan op vele manieren. In mijn Ericsson tijd is er heel veel gestuurd en getraind op de zogenaamde hardskills en heb ik allerlei hele leuke en vooral ook uitdagende projecten mogen doen om die skills in te zetten en verder te ontwikkelen. Dat heeft mij een hele goede basis gegeven, zeker als project manager maar ook in mijn privé leven. Mijn overstap naar Yacht/Randstad heeft mij doen beseffen dat ik vooral ook op het zg softskill gebied nog veel kan leren van mijn collega’s maar ook van mensen bij de klanten waar wij werkzaam zijn. Ik vind het geweldig om daar mee aan de slag te gaan en echt een aantal forse stappen te gaan maken op dat gebied. Mijn ambitie is dan ook om projecten te gaan doen bij klanten waar ik denk dit stuk maximaal kan gaan ontdekken en omzetten naar een concrete ontwikkeling van mijn persoon.

 

Dat geeft een mooie brug naar hoe ik bij het Alpe D’huzes team ben gekomen en waarom ik mee doe.
 
Waarom doe ik mee aan de Alpe D’huzes?
 

Eigenlijk is het begonnen als een soort geintje tussen mij en een goede tennismaat van mij. Wij spelen al jaren geregeld een potje tennis tegen elkaar om lekker te trainen. Dat is heerlijk tegen hem want hij blijft maar lopen en blijft maar terug slaan, kortom een goede sparrings partner om je techniek te verbeteren en vooral om te leren door te bijten en ervoor te gaan. Na het tennis weten we elkaar aan de bar ook goed te vinden en dat vind ik persoonlijk minimaal net zo belangrijk.

 

Anyway, ik ben qua tennis toch wel net een niveau hoger en hij weet dat als ik er een tandje bijzet dat ik in principe van hem win. Niet zo zeer qua conditie hoor, hij is nl een fanatiek fietser (zowel wielrenner als mountainbiker) maar vooral qua kracht. Dat frustreert hem niet, maar fijn is anders dacht ik wel eens. 3 jaren geleden liep zijn interesse voor tennis terug en toe vroeg ik me af of hij het nog wel leuk vond. Gelukkig had het niets met mij te maken maar hij was bezig zich voor te bereiden op het 6x beklimmen van de Alpe D’huez in 1 dag. Inderdaad dat waar wij nu ook mee bezig zijn bij Philips.

 

Af en toe kwamen we elkaar nog wel eens op de baan tegen en als hij dan niet kon winnen dan was het excuus wel eens dat hij last had van renners benen. Als niet-fietser had ik geen idee waar hij het over had en zei ik wel eens dat het gewoon een smoesje was. Toen liet hij wel eens vallen dat ik zelf maar eens op de fiets moest gaan zitten en een serieuze tocht moest maken, dan zou ik wel weten wat hij daarmee bedoelde. Toen niet direct iets mee gedaan, maar uiteindelijk is het wel in mijn gedachten blijven hangen om daar ooit iets mee te gaan doen.

 

En vorig jaar was het dan zover. Hij kwam weer (ik geloof voor de derde keer) terug van een succesvolle Alpe D’huzes en had plannen om zelfs de Mont Ventoux en La Marmotte te gaan doen. Toen heb ik een fiets gekocht (een mountainbike) en ben gaan proeven aan wat dat fietsen nou zo speciaal maakt. Ik vond het meteen wel leuk, maar om individueel nu elke week een paar keer te gaan fietsen, tja dat vond ik toch wel lastig als echte team sporter. Ik had duidelijk een doel nodig om dit verder door te zetten en gelukkig kwam ik toen bij Philips HC Best in aanraking met het Philips Health Care Cycle’ists team.

 

Na mijn verhaal te hebben gedaan (ik gaf nl aan dat ik niet alleen vanuit sportief oogpunt graag mee wilde doen maar vooral ook om iets substantieels te doen voor de kanker bestrijding) werd ik als officiële reserve opgenomen in de groep en mocht ik mee gaan trainen, net als de echte mannen en vrouwen van het team. Dat gaf mij voldoende impuls om ook echt kleding en goede schoenen te gaan kopen en zelfs een goede hartslag meter, maar mijzelf echt ertoe zetten bleek nog lastig. Toen kwam het goede nieuws, er was ook een tweede team toegelaten en ik werd uitgenodigd om mee te doen in het tweede team. Nou, dat heeft het voor mij gedaan. Ik heb mij direct aangemeld en ben er helemaal mee bezig. Ik train nu een aantal keren per week, zowel krachttraining als kilometers maken op de fiets. Best zwaar moet ik zeggen want ik kom er nu pas echt achter dat tennis niet zo heel veel aan mijn conditie opbouw heeft gedaan. Gelukkig worden we bijzonder goed ondersteund door een geweldig team van mensen en geeft de ondersteuning vanuit het Wellness Centre telkens net even dat juiste duwtje in de goede richting.
 
Doel
 

Tja, het zou natuurlijk geweldig zijn om 6x omhoog te komen. Maar dan moet dat uiteraard wel haalbaar zijn, we hebben nl maar een paar maanden om hiervoor te trainen en dat is best kort. Ik hoop binnenkort duidelijk te krijgen met het Wellness centre wat realistisch is en dan ga ik dat als doel stellen en er keihard voor trainen.

 

Uiteraard is het sportieve doel belangrijk maar nog belangrijker vind ik de uiteindelijke bijdrage die we gaan leveren aan de stichting die zich inzet voor de bestrijding van kanker.

 

Wij gaan ons best doen om sportief ons doel te bereiken op die ene dag (3 juni 2010). Help ons ook dat andere doel te bereiken en doe een donatie aan deze geweldige actie om geld bijeen te brengen voor deze stichting.
 
Bedankt en de groeten van Rolf Pijnenburg
 
Comments