Pieter Buts

 

Tot nog niet zo lang geleden had kanker nog niet heel hard toegeslagen in mijn familie-, vrienden- en kennissenkring. Wel een paar ‘goed behandelbare’ gevallen waar ik even van schrok. En ik hoorde natuurlijk allerlei horrorverhalen van mensen op wat grotere afstand. Tot in april 2012 mijn collega/vriend Ray zo ongeveer uit het niets meldde ongeneeslijk ziek te zijn. 

Hij zat altijd vol plannen en verhalen. We hebben veel met en om hem gelachen. Een van zijn laatste plannen was een MTB weekend met vrienden. Daarvoor wilde hij een nieuwe fiets hebben en weer meer gaan trainen. We hebben daar veel over gediscussieerd. Die fiets is er gekomen, de rest van het plan werd doorkruist door de ziekte. 

In acht weken tijd verloor Ray de strijd met een agressieve levertumor. 

Ik had al eens met de gedachte gespeeld om aan Alpe d’HuZes mee te doen, maar een echt concrete aanleiding daarvoor ontbrak. En nu is die er, helaas, dus wel. Ik ga voor Ray een aantal keer die berg op. Vanwege de machteloosheid en de onrechtvaardigheid. En natuurlijk voor de mensen in m’n omgeving die vechten tegen kanker of de strijd verloren hebben en alle anderen die het treft. 

Ik wil heel graag bijdragen aan de strijd tegen kanker en voor een beter leven met kanker.