Anneloes Dalenoort

 
Tjonge…ik ga dus echt aan Alpe d’Huzes meedoen. Het voelt allemaal nogal onwerkelijk wat me te wachten staat, maar 1 ding staat nu al vast … “Opgeven is geen optie”. Anderhalf jaar geleden heb ik mijn eerste racefiets gekocht. Samen met vriendinnen en collegaatjes van werk heb ik al heel wat kilometertjes gedraaid … echter nog nooit aan een tourtocht deelgenomen, laat staan een berg bedwongen. Er valt dus nog heel wat trainings werk te verrichten.

Ik zal me even voorstellen, zodat je een idee krijgt wie ik ben wat mij beweegt om me in dit avontuur te storten. Ik ben in 1976 geboren in het Twentse Hengelo en opgegroeid in Ommen. Daar heb ik altijd aan Hockey en Paardrijden gedaan. Filosofie van mijn ouders was altijd 1 verplichte teamsport voor de sociale ontwikkeling en een sport naar keuze. In 1995 ben ik Werktuigbouwkunde gaan studeren aan de Universiteit Twente met een specialisatie in Biomedische Werktuigbouwkunde. De combi tussen medisch en techniek heeft mij altijd getrokken. Aan sport deed ik aan Waterpolo, maar eigenlijk was ik niet zo’n enorme waterrat. Voordat ik bij Philips kwam werken heb ik 5 jaar in de Automobiel Industrie gewerkt binnen de botsveiligheid en dan met name gericht op de letsel biomechanica. Ik woonde in Den Haag en werkte in Delft. Iedere dag fietste ik naar werk (1,5 uur per dag). Heerlijk om naar je werk te kunnen fietsen. Tevens mocht ik daar graag skeeleren tussen de kassen of schaatsen in de winter. Nu woon ik in Noord Eindhoven en werk als Product Manager binnen de BU Cardio/Vascular. Per 1 January zelfs verantwoordelijk voor het segment Interventionele Oncologie.

 

Maar wat beweegt me nu echt tav het goede doel achter het fiets event. Rond deze tijd (kerst) vorig jaar ging ik een nogal een onzekere periode in. Ik had een bultje weg laten halen op mijn been en dat bleek een melanoom te zijn. Dat is een agressieve vorm van huidkanker. Altijd heb ik wel het idee gehad dat dat risico er in zou zitten met mijn sproeten, blauwe ogen en blonde haar. Echter als je dan in de wachtkamer zit bij de Oncologisch Chirurg op je 32 jaar tussen alle “oudere” mensen dan is dat toch behoorlijk heftig. Na een operatie om groter om “de plek” heen weg te snijden en het weghalen voor onderzoek van de afvoerende lymfeklieren komt pas het ergste deel. Dan is het namelijk wachten op de uitslag…wordt het na dat gesprek drama…of ga je door het oog van de naald. Gelukkig was het bij mij dat laatste. Pfffff even ademhalen met een hartslag van 180. En nu? Controles elke 3 maand, maar verder kerngezond. Je kijk op het leven is wel wat veranderd. Doe ik echt wat ik leuk vind? Zijn er dromen die ik uitstel? Ja …. Zeilen was de passie van mij en mijn vriend, dus we hebben er niet heel lang over nagedacht. In Juli hebben we onze allereerste echte zeilboot gekocht en hebben er al heel wat uurtjes mee gevaren. Zalig! 

Om me heen in mijn directe omgeving blijken dan ook nog meerder dierbaren getroffen te worden door kanker. Het lijkt wel overal aanwezig te zijn. Dat maakt het gevoel voor iets goeds te strijden nog sterker. Opgeven is geen optie!
 
Comments